The City and the Irish

Drugi i Padrugi!

Een bezoek aan the English Bookstore heeft me voor wat keuzes gezet. Tolstoj, Chechov of Dosteljovski heb ik weten te weerstaan. Ook de biografieen van respectievelijk Stalin en Lenin leken me gezien het aantal pagina's en de overopvallende rode covers iets te heftig om casual in de metro tevoorschijn te toveren. Mijn oog viel echter op 'Letters from St. Petersburg'. Een Australische die haar indrukken van deze helse doch sprookjesachtige stad beschrijft. "I know no one, I don't speak the language. The city has a reputation of being dangerous. I've become adicted to this scenario, to the thrill of traveling alone and watching how i deal with the terrors of a strange place..."

Gevaar!

De enige gevaren in St. Petersburg die mij tot alertheid brengen hebben echter alles behalve te maken met Russische mafia, corrupte politie of met vodka volgegoten dronkaards. Nee, het zijn vooral de van dakgoten naar beneden vallende ijspegels, en de daarbij horende spekgladde straten. Ook is het oppassen geblazen voor putten zonder putdeksels, en ofcourse het leidingwater. Ik was natuurlijk op de hoogte van de ondrinkbaarheid van het water uit de kraan. En zoals in vele oost-europese landen is dat door de geur die ervanaf komt ook niet iets wat je per ongeluk eens doet. Hier zijn het niet alleen de reukorganen, maar ook de visuele zintuigen die je tegenhouden. Een paar dagen geleden zag ik het voor de eerste keer. Ik wil nietsvermoedend mijn tanden poetsen, en draai de de kraan open. De eerste seconden komt er geen druppel uit, dus ik draai nog verder. Plots word ik overvallen door een spuitende straal water in de kleur naar bruin neigend oranje. Dit schijnt in verband te staan met het doortrekken van het toilet, heb ik me laten vertellen. Sindsdien poets ik ook mijn tanden met mineraalwater...

Contrast

De magie van deze stad heeft alles te maken met de contrasten die hier op elke straathoek te vinden zijn. Er wordt wel gezegd dat de stad is geworden zoals zij tegenwoordig is, door de twee belangrijkste grootheden. St. Petersburg is gesticht en opgebouwd door Peter de Grote, en vernietigd door Stalin. Peter de Grote is de heerser van de romantiek, grote pompeuze paleisen, ornamenten, kleur, wijdse parken en uitzicht. Stalin bande de schoonheid uit, door talrijke grijze betonnen flatgebouwen neer te zetten, die elk zicht op het mooie historische centrum belemmerden.

Trappenhuis

Dat maakt het wonen in zo'n belabberde wijk ook zo fantastisch. Dan zie je pas hoe het leven van de russen echt is, hoe primitief de woningen en hoe gaar de trappenhuizen. De babushka's in mijn flat zijn de sterkste oma's die ik ooit gezien heb. Ze lopen met tassen vol boodschappen en versleten knieen keer op keer de trappen op naar de vijfde soms zesde verdieping, terwijl het afbrokkelend beton en de lekkende plafonds slalommen noodzakelijk maakt. Regelmatig kom ik mijn overbuur-babushka tegen bij de voordeur. De eerste keer stootte ze me aan met een ondefinieerbaar gebrabbel. Ik keek haar vragend aan, toen ze haar zware tassen in mijn handen duwde. Oh, ze wil dat ik haar tassen naar boven til. Dus ik begeleidde haar naar de vijfde. En op de tweede verdieping was onze band zodanig opgebouwd dat ze zelfs mijn arm pakte. Sinsdien hebben we aan een half woord genoeg (ik vertel haar gewoon alles wat ik die week in mijn lessen heb geleerd, en dan moet ze erg hard lachen).

The Irish and the Russians

Er is een ongelooflijke chemie tussen Russen en Ieren. In cafe Shamrock (of shamrokski-bar) heb ik daar getuige van mogen zijn. Het mag niemand ontgaan zijn dat vorige week de grootste Ierse feestdag St. Patricksday gevierd werd. En Ieren zijn overal ter wereld, maar hier is er sprake van something special. Ik ontmoet Brian en Sergei. Brian is een Ier ('No, im not Irish, im from Belfast') van middelbare leeftijd met een Russische vrouw. Sergei is zijn Russische vriend en doet iets met computers. Mijn landgenoten verlaten me voor de laatste metro, maar ik ben te gefascineerd door mijn nieuwe vrienden dat ik me begeef in het volksgezang van de twee samensmeltende nationaliteiten. 'The irish and the russian; their the same you know', probeert Brian me uit te leggen. Ook Sergei erkent een soort warmte tussen de twee landen. Ieren hebben een cultuur van gastvrijheid zoals ook de russen die kennen. En de uitbundige manier van feesten lijkt ook het zelfde. Terwijl ik alles wat ik zie en hoor in een kader probeer te plaatsen (is mijn liefde voor Ierland dan zo te verbinden met mijn liefde voor Rusland...?), wordt er aanstalte gemaakt de Shamrock te verlaten. We gaan naar Portclub, waar Russen Ierse muziek ter gehore brengen. Inmiddels ben ik erachter dat er geen weg meer huiswaards is, dus een paar uur later vind ik mezelf in een gezelschap van volksdansende rokkendragende meisjes en op de grond slapende jongens met op de achtergrond overweldigende ierse muziek met violen en alles erop en eraan. Wat een feest! Een paar uur later word ik ineens wakker. Heb ik dit alles gedroomd? Nee, ik zit op een stoel tegen de muur, op het video-scherm voor me draait Monthy Python op zn Russisch, en Brian staat voor me. 'You shouldn't sleep; dance!' Het is vijf uur. Nog een uurtje voor de eerste metro, en ik hijs mezelf omhoog voor de laatste danspasjes.

Dit verhaal gaat natuurlijk gepaard met de nodige plaatjes. Aangezien ik mijn usb-kabel onverhoopt kwijt ben geraakt, kan ik die even niet uploaden. Ik ga linea recta op zoek naar een computerwinkel voor een nieuwe, en kom dan bij jullie terug! Ook ga ik eens naar een traditionele banya (badhuis) om mijn luchtwegen te laten reinigen.....

Pakka!!